من به امار زمین مشکوکم

                              اگر این سطح  پر از ادم هاست 

  پس چرا این همه دلها تنهاست

مهربوني را وقتي فهميدم كه يك كودك مي خواست

 با اب نبات چوبي كوچكش آب شور دريا را

                                                      براي ماهي ها شيرين كند!

زندگي

با شدتي وحشيانه و جنون آميز، آن چنان كه قلبم را سخت به درد مي آورد،

آرزو كردم اي كاش هم اكنون چون مسيح، بي درنگ از روي زمين برم دارد

يا لااقل هم چون قارون، زمين دهان بگشايد و مرا در خود فرو بلعد.

اما ... نه،

من نه خوبي عيسي را دارم و نه بدي قارون را.

من يك "متوسط" بي چاره هستم و ناچار، محكوم كه "باشم و زندگي كنم"

نه باشم و زنده بمانم

و در اين "وادي حيرت" پرهول و بيهودگي سرشار، گم باشم

و هم چون دانه اي كه شور و شوق هاي روييدن در درونش خاموش مي ميرد

و آرزوهاي سبز در دلش مي پژمرد،

در برزخ شوم اين "پيداي زشت" و آن "ناپيداي زيبا" خرد گردم

كه اين سرگذشت دردناك و سرنوشت بي حاصل من است...

نمي دانم چرا رفتي؟

فرض کنید یه رو ز بجای خدا می خواستید خدایی کنید. جدا با این بنده هایی که حتی یه لحظه هم به یادش نیستن چی کار می کردین؟ خدایی که به ما زندگی داده و وجود ما رو با عشق امیخته تا همدیگه رو دوست داشته باشیم و اونو تا هیچ وقت تنها نذاریم . حالا ببینیم ما در قبال این خدای مهربون تا حالا  چی کار کردیم حتی اگه خیلی گنهکارم باشیم اون ما رو دوست داره و منتظره تا یه روز در خونش بریم و نوای الهی العفو رو سر بدیم اون وقت  ما رو در اغوش رحمتش بگیره و بگه بنده ی من دوست دارم خوش اومدی............

عجب صبری خدا دارد:

اگر من جای او بودم همان یک لحظه اول که اول ظلم را می دیدم ازمخلوق بی وجدان جهان را با همه زیبایی و زشتی به روی یک دگر ویرانه می کردم

عجب صبری خدا دارد: 

اگر من جای او بودم برای خاطرتنها یکی مجنون صحراگرد بی سامان هزاران لیلی ناز افرین را کوه به کوه اواره و دیوانه میکردم

به دلیل شروع امتحانات ترم دانشگاه از اپ کردن

معذورم

ولی حالا که اومدید این شعر قشنگو تقدیم می کنم به شما:

نشنو از نی نی حصیری بیش نیست

بشنو از دل دل حریم کبریاست

نی چو سوزد خاک وخاکستر شود

دل چو سوزد خانه دلبر شود

دوستان شرح پریشانی من گوش کنید

                           داستان غم پنهانی من گوش کنید

قصه بی سرو سامانی من گوش کنید

                 گفت وگوی من و حیرانی من گوش کنید

شرح این اتش جان سوز نگفتن تا کی؟

                        سوختم سوختم این راز نهفتن تا کی

روزگاری من ودل ساکن کویی بو دیم

                         ساکن کوی بت عربده جویی بودیم

عقل و دین باخته دیوانه رویی بودیم

                   بسته سلسله ي سلسله مویی بودیم

كس در آن سلسله غير از من و دل يار نبود

                    يك گرفتار از اين جمله كه هستند نبود

نرگس غمزه زنش اين همه بيمار نداشت
                       سنبل پر شكنش هيچ گرفتار نداشت

اين همه مشتري و گرمي بازار نداشت

                   يوسفي بود ولي هيچ خريدار نداشت

اولين كس كه خريدار شدش من بودم

                           باعث گرمي بازار شدش من بودم

عشق من شد سبب خوبي و رعنايي او

                           داد رسوايي من شهرت زيبايي او

بس كه دادم هم جا شرح دل ارايي او

                         شهر پر گشت ز غوغاي تماشايي او

اين زمان عاشق سرگشته فراوان دارد

                   كي سر و برگ من بي سر وسامان دارد

ای صبا انچه شنیدی ز لب یار بگو 

                              عاشقان محرم یارند ز اغیار بگو

هم تو داری خبر از زلف گره در گرهش

                               پیش ما قصه دلهای گرفتار بگو

چون حکایت کنی از دوست من از غایت شوق

                              با تو صد بار بگویم که دگر بار بگو

شرح غارتگری زلف دلاویز بکن

                             وصف خون ریزی ان نرگس عیاربگو

تا دگر سرو ننازد به خرامیدن خویش

                            سخنی با وی از ان قامت و رفتاربگو